In een flits voorbij…

Het zal je maar gebeuren dat je in een voetbalstadion vier uur zit te wachten op de aanvang van de wedstrijd. Op zich niet erg als je naar Zuid Afrika afreist om de finale te zien en zelfs een verlenging op de koop toe krijgt. Maar als dat lange wachten wordt beloond met een voetbalwedstrijd waarbij de scheidsrechter na welgeteld één minuut affluit, dan voel jij je redelijk bekocht. Het voetbal heeft er iets op verzonnen om mensen waar voor hun geld te bieden. Een wedstrijd duurt 2 x 45 minuten en soms krijg je er een bonus bij in de vorm van verlenging en strafschoppen. Tenminste 90 minuten spanning.

Maar er zijn sporten waarbij vele duizenden bereid zijn om uren in de brandende zon, met stofwolken omringd en staand in de berm te wachten om een glimp van zijn favoriete sportman op te vangen. Welke sport, vraagt u zich af: wielrennen en in het bijzonder de Tour de France. Want hoe maak je van een sport een fantastisch evenement als de renners zo snel aan je voorbij gaan, dat je zelfs de gele trui niet kunt ontwaren. De organisatie van de Tour is meester in het vermaken van wachtende liefhebbers en het bouwen van een spektakel. Als het circus voorbij komt dat de Tour de France heet, dan gebeurt er ook echt iets. De stad, het dorp of gehucht dat de karavaan doorkruist is in vervoering. Werk wordt neergelegd, scholen gaan dicht, bejaarden schorten hun siësta op en iedereen zoekt een plaatsje langs het parcours. Twee uur voordat de renners voorbijflitsen, komt de colonne opgang. Stoere motorpolitie, een parade van deelnemers aan de reclamestoet waarvan de ene een nog een mooiere presentatie heeft dan de ander. Het ziet er professioneel en strak uit en de jonge vrouwelijke modellen gaan kwistig rond met allerlei prullaria. En raad eens; zelfs deze 52-jarige steekt z’n hand uit om niet vergeten te worden en raapt ieder Haribo snoepzakje op. ‘Leuk voor de kinderen, dan kom je niet met lege handen thuis…!’, vergoelijk ik mijn gedrag voor mijn vriend Willem. Je wordt waarlijk meegesleept in het evenement en de sfeer.

Na lange tijd wachten, waar je eigenlijk geen minuut van hebt verveeld, vliegen de helikopters af en aan en komen de grote coureurs voorbij. Dit jaar hebben we gekozen om op een kasseienweg te gaan staan. In de hoop dat ze daar iets zachter rijden en een renner onverhoopt een schuiver maakt of plat rijdt. Niet bij ons; met 40 km per uur komen de renners versnipperd in groepjes voorbij. Vandaag hadden we wel 10 minuten kijkplezier! En nog een blijvende souvenier gescoord : de bidon van een renner uit een Russische ploeg trilde uit de houder. Ik was er als de kippen bij. Maar een volgauto reed erover. Deksel naar de mallemoer. Toch trots mee naar huis genomen. Je hebt niets aan een bidon zonder deksel, maar ach…het is de Tour. En voor één dag waan jij je als onderdeel van dit magisch spektakel. Maar ook de dag is in een flits voorbij…!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s