Even bijtanken

Ik ben nog uit de tijd dat het afgeven van een sleutel voldoende was voor een volle tank benzine. Voor de jonge lezers: ergens aan het einde van de vorige eeuw werden er (selfservice) tankstations gebouwd en was het gedaan met bediening aan de pomp. Tot die tijd stopte je bij een tankstation, gaf het sleuteltje van de tankdop aan de pompbediende (met de mededeling ‘doe er maar voor 25 gulden in’)  en hij regelde de rest. Terwijl het tankpistool in de opening van de auto verdween, maakte de pompbediende de ramen zuiver en controleerde de olie en ruitenvloeistof. En 9 op de 10 keer moest er inderdaad iets aangevuld worden. Half litertje olie of een flesje vloeistof was snel verkocht. En in de winterperiode bracht de slimme bediende -en passant- ook nog een slotontdooier aan de man. Dat was nog eens upselling avant la lettre.

In de jaren daarna stond je zelf bij weer en wind de brandstof te tanken en was de bediende veroordeeld ook een plekje achter de kassa. Het werd er voor niemand leuker op. De consument stond zo’n 3 tot 4 minuten verveeld rond zich heen te kijken bij het tanken, met alle gevaar om benzine op handen of kleding te morsen. En de bediende, die gewend was met klanten een praatje te maken en buiten te vertoeven, vervulde de rol van caissière achter gepantserd glas. Toch zijn er uitzonderingen, die laten zien dat het ook anders kan.

In Spanje, op weg naar het vakantieadres, stopte ik bij een verlaten tankstation. Bij het uitstappen klonk een vriendelijke vrouwenstem met een boodschap. Nu spreek ik geen woord Spaans, maar in mijn fantasie werd ik met zwoele stem welkom geheten bij het tankstation. Dat is nog eens een ontvangst! Daarna ging het nog even verder en herkende dat de Spaanse enige producten aanprees, die als aanbiedingen van de week verkocht werden. Dat leukt het wachten op en is een slimme manier om de wachtende consument te attenderen op producten die in het tankstation worden verkocht. En reken maar dat deze aanpak werkt op impulsproducten.

Dat laatste hebben de jongens achter de kassa van de Shell aan de A58 in Gilze ook heel goed begrepen. Je bent nog maar koud binnen en de goed geluimde heren begroeten je opvallend vriendelijk. Nadat de toon is gezet is de consument rijp om door de snuggere heren gewezen te worden op artikelen die in de reclame zijn. In de bak naast de kassa staan de impulskoopjes gepresenteerd. En wie wil nu niet twee pakjes kauwgom voor de prijs van één.  De heren zouden niet misstaan als standwerker op een braderie, maar zij hebben hun werkterrein verlegd naar het pompstation. Onder het motto ‘vragen staat vrij’ benaderen ze iedere bezoeker. En de consument laat zich maar al te graag verleiden.

Zo is het tankstation al lang niet meer de plaats om alleen de benzinetank te vullen en wordt er op allerlei gebied bijgetankt. Een rokertje bijtanken, een flesje fris bijtanken, een snack bijtanken. En de andere tankstations: die zouden de verkoop- en marketingkennis moeten bijtanken om net als de jongens in Gilze en het Spaanse tankstation méér omzet uit het tankstation te halen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s