Dat waait wel over…

De vertegenwoordiger van een huis-aan-huisblad vroeg mij zo’n 15 jaar geleden of hij – op kosten van de zaak-  een mobiele Motorola telefoon mocht aanschaffen. ‘Waar is dat nu allemaal voor nodig’, vroeg ik aan de snelle buitendienstjongen. Ik zag na hem alle andere vertegenwoordigers al in de rij staan met een soortgelijk verzoek. ‘Trouwens we hebben allemaal een buzzer van de zaak waarmee je codes kan verzenden’, was mijn reactie. Code 1 stond voor ‘bel me bij de klant’, code 2 betekende ‘ik kom wat later’ enz.  Dat was nog eens compact communiceren. En de leiding kon beschikken over een greenpoint. Een draagbare telefoon waarmee je in de nabijheid van een openbaar basisstation kon bellen. Dat was nu eenmaal de standaard van mobiel bellen in de vorige eeuw en wees zijn verzoek resoluut af. Hij deed nog verwoede pogingen om z’n gelijk te halen. Want hoe fijn zou het zijn  als je in de auto een klant te woord kan staan. Of een verandering in de advertentie al tijdens werktijd kunt doorgeven. Nee, bleef nee en gaf hem nog fijntjes mee: ‘zo’n mobiele telefoon…dat waait wel over’! Maar wat had ik ongelijk. Ik kon niet bevroeden dat het mobieltje zou uitgroeien tot het meest onmisbare voorwerp in ons leven.

Na deze ervaring sta ik wat meer open voor nieuwe ontwikkelingen, al loop ik bepaald niet voorop met alle technische innovaties. Als ik goed en wel begrijp hoe m’n telefoon werkt, dan moet ik volgens onze telefoonspecialist alweer overstappen op de 2.0-versie. En bovendien, na 1,5 jaar werkt dit handige apparaatje nog best. ‘Geef die nieuwe telefoon maar aan een ander’, gaf ik hem mee. Bovendien heb ik niet de motoriek om zo’n gracieuze beweging te maken, waarmee het mobiele speeltje aan de praat gaat. Toch betrap ik me erop dat de telefoon ook in mijn leven een aardverschuiving heeft opgeleverd. Laatst was ik bij een congres waar een spreker mij (en bijna de gehele zaal) niet zo kon boeien. Na de spreker een kans te hebben gegeven zie je de eerste bezoekers schoorvoetend hun mobieltje uit de binnenzak te halen. Even een tweet verzenden, mail bijwerken, een sms eruit doen. In het kader van multitasking helemaal van deze tijd, maar voor de spreker een verschrikking.

Vorige week tijdens de MT-vergadering van Bonheur was het agendapunt over marketing aan de beurt. Mijn collega pakte haar telefoon en maakte een beweging alsof ze een nummer aan het zoeken was. Dat komt slecht uit, om juist nu te gaan bellen, bedacht ik. Maar nog geen 10 seconden later bleek de telefoon de benodigde informatie te bevatten en deelde ze met de aanwezigen haar agendapunt. Even daarvoor zag ik rapper Ali B en kornuiten zingen in een alleraardigst programma. Ze zongen met de telefoon in hun hand, dat als geheugensteuntje diende voor de songteksten. We communiceren en spelen wat af met onze telefoon. Wat een ontwikkeling! Toch benauwt het me enigszins als ik zie hoe mensen vervreemden van de omgeving en alleen aandacht hebben voor de wereld van de telefoon. De menselijke maat mag immers nooit overwaaien.

Advertenties

One comment

  1. Telefoon aan tafel,

    We hebben in huize DeVolder inmiddels de afspraak ‘etenstijd telefoons van tafel en uit’!
    Een huisregel die niet over waait hoop ik… Het heeft ook op mij betrekking!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s