Het Wilde Westen van Tilburg

‘Kent u de Veronicagids’, vraagt een opvallend blije verkoper in de Heuvelstraat. ‘Nee, daar heb ik nog nooit van gehoord’, zeg ik in mijn onnozelheid. En dat terwijl ik van de generatie ben van zeezenders als Noordzee en Veronica. ‘Dan heb ik voor u een gratis exemplaar’, antwoordt het type vlotte student. En net als ik het blad wil aanpakken, ratelt hij over een proefabonnement: 13 weken voor 10 euro en je krijgt er twee bioscoopkaartjes gratis bij. Leuk aanbod, maar ik heb de tegenwoordigheid van geest om er niet op in te gaan.

In de winkelstraten in Tilburg wordt het er niet leuker op. Een rustig middagje shoppen wordt onderbroken door een leger opdringerige colporteurs. De een kiest voor een subtiele flirt, de ander maakt een grappig bedoelde opmerking. Een gedecideerd ‘nee, dank je’, is de start van een zorgvuldig getraind verkoopgesprek. ‘Ja, maar’ of ‘ik heb nu geen tijd’ wordt soepeltjes gepareerd met een repertoire van tegenargumenten. De cowboys van de straat laten je niet zo maar gaan! Na de Veronicajongen word ik door energieleverancier Oxxio, het goede doel Make a Wish en kansclub Lotto benaderd. Terwijl ik de gladde verkopers probeer te ontwijken, zie ik allerlei weerloze mensen in gesprek gaan en contracten ondertekenen. Allen zijn slachtoffer van een regelrechte overval, waarbij de verkopers er alleen maar op uit zijn om hun target van de dag te halen. Het is keiharde business.

Eindelijk dacht ik af te zijn van ongevraagde verkoop. Ik heb me ingeschreven voor het bel-me-niet-register en dat werkt. En de voordeur wordt niet meer geopend voor een preek van een Jahovagetuige. Bij ons komt geen voet tussen de deur! Serieuze fondsen als KWF, Cliniclowns en Make a Wish maken gebruik van straatverkoop. Al kun je nooit genoeg geld geven om ernstige ziekten aan te pakken, deze verkopers roepen geen sympathie op. Om de rode neus van de geldwerver voor de Cliniclowns kan ik niet lachen. En als ik zelf een wish mag doen: stop met deze vorm van kleffe filantropie. In het wilde westen geldt de regel: oog om oog, tand om tand. Dat ga ik voortaan inzetten. ‘Natuurlijk neem ik een abonnement, als jij met je hele familie komt eten bij de Auberge’!

image-507621[1]

Advertenties

3 comments

  1. Eigenlijk moet je blij zijn dat je aangesproken wordt. Want bij mij is dat niet (meer) aan de orde. Ik ben te oud! (64) Blijkbaar tel ik niet meer mee, Ik kan gewoon door de Heuvelstraat lopen zonder aangesproken te worden. Ik heb me zelfs een keer opgedrongen bij zo’n jongen maar helaas, ik ben niet interessant genoeg!
    Fijn toch?

    Groet, Jeeke Gadellaa

    Vroeger was ik jong en knap, nu alleen nog maar knap!

  2. Goed stuk Ton en zeer herkenbaar! Veel te gelikt, te weinig authentiek en veel te veel bonus gericht verkopen zonder enige empathie. Het blijkt dat met mensen praten toch een brug te ver is voor deze verkopers en dat ze liever tegen mensen praten met enkel eigen belang.
    Goed dat je in ieder geval iets terugvraagd! Gr. Koen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s